Bijtelling, privacy en rechtsstaat

Het gerechtshof Den Bosch heeft in hoger beroep bepaald (hele uitspraak hier) dat SMS-parking alle parkeergegevens van klanten moet overdragen aan de belastingdienst. Want de belastingdienst wil frauderende automobilisten kunnen opsporen aan de hand van kentekengegevens van de klanten van SMS-parking. Eerder stelde een rechter SMS-parking in het gelijk. Nou is fraudebestrijding in de basis een goed punt. Maar ten koste van wat? En is hier werkelijk nog sprake van fraude?

Waarom eigenlijk bijtelling?
In het verleden maakten werkgevers en werknemers afspraken dat werknemers een auto van de zaak konden krijgen in plaats van een hoger loon. Dit werd door de belastingdienst gezien als een truc om loonheffingen te ontwijken. Bovendien kochten mensen minder privé-auto’s en ook dat scheelde de schatkist inkomsten. Nu is zo’n regeling privé-gebruik in eerste plaats een aangelegenheid tussen werkgevers en werknemers. Maar de belastingdienst was als de dood dat dit een precedent zou worden voor vergoedingen waar men geen grip op kon krijgen.

Dus werd in 2000 de bijtelling bedacht: een percentage over de waarde van je zakelijke auto werd bij je inkomen opgeteld als je deze auto ook privé gebruikte. Dit was een faire regeling die redelijk in verhouding stond tot de gederfde inkomsten voor de staatskas. (Niet helemaal want niet de werkelijke waarde maar de opgepompte waarde, dus inclusief de volgens de EU illegale BPM en BTW werd gebruikt. Belastingstapeling dus).

Bijtelling werd onredelijk
Sinds de introductie van de bijtelling werd de bijtelling stelselmatig duurder gemaakt, buiten alle redelijkheid om. De bijtelling werd elk jaar verder misbruikt om de begroting maar sluitend te krijgen. De percentages gingen omhoog, de staffels verdwenen en de vrijgestelde limieten werden geminimaliseerd. Inmiddels is elke redelijkheid van de bijtelling ver te zoeken. Het is een ordinaire belastingmaatregel geworden die de toch al zwaar belaste automobilist extra treft, en elke wijziging was per definitie in het voordeel van de staatskas en in het nadeel van de automobilist. De zoveelste belasting die met goede intenties is geïntroduceerd maar uiteindelijk leidt tot misbruik door de overheid.

Een rechtsstaat onwaardig
Omdat de regels steeds onredelijker werden aangescherpt, gingen steeds meer automobilisten proberen de regels te omzeilen. Oorzaak en gevolg: de automobilist werd gecriminaliseerd. Mensen die de auto van de zaak niet privé gebruiken moeten niet alleen een verklaring afgeven, maar de belastingdienst eist bovendien dat men een sluitende administratie bijhoudt. De automobilist werd op voorhand verdacht: schuldig verklaard tenzij hij zijn onschuld kan bewijzen. Omgekeerde bewijslast is onacceptabel in een rechtsstaat. Maak je één misser, dan kun je verwachten dat men -zonder het verder te hoeven onderbouwen- nog voor jaren terug aanneemt dat je fraudeert. Vier jaar bijtelling plus verdubbeling wegens boete kan een automobilist op tienduizenden, zelfs meer dan een ton kosten. De overheid heeft burgers failliet gekregen op deze manier.

Spionage op eigen burgers
Om de totaal uit de hand gelopen bijtelling te kunnen handhaven claimt de belastingdienst vrij spel om automobilisten maximaal te mogen bespioneren. Men heeft spionnen die heimelijk met camera-auto’s bij evenementen, landsgrenzen, supermarkten en bouwmarkten foto’s maken van elk kenteken. Men heeft spionagecamera’s langs de weg waarmee elke automobilist wordt geflitst. Men eist flitsbestanden op bij justitie, dus iedereen die geflitst wordt, wordt ook meteen doorgelicht. Men eist alle databestanden op van parkeergarages en parkeerdiensten zodat men een totaal net over de Nederlandse burgers kan spannen en precies kan achterhalen wie, waar wanneer is geweest. Men organiseert razzia’s samen met politie, justitie en douane waarbij men georganiseerd, groots opgezet opsporing verricht en de jacht op automobilisten opent bij parkeerplaatsen langs snelwegen. Geen middel wordt geschuwd om de inkomsten uit de inmiddels tot belastingroof verworden bijtelling te kunnen veiligstellen. Waar houdt het op? En welke volgende groep burgers is het slachtoffer van deze massale data-sweeps?

In strijd met privacywetgeving
Zulke massale datamining van onschuldige burgers is een regelrechte schending van de privacy van burgers. Daar is niet alleen Nederlandse wetgeving voor, ook Europese wetten stellen dit duidelijk. Op voorhand is iedereen verdacht. Op voorhand wordt iedereen gecontroleerd. Kentekengegevens van onschuldige automobilisten worden opgeslagen. Men walst over de privacy heen van miljoenen automobilisten om een paar automobilisten -die weigeren zich nog aan deze volstrekt uit de hand gelopen wetgeving te onderwerpen- te vangen.

Bedrijven: kies voor je klant
Niets dan lof voor SMS-parking. Men koos voor hun klant. Men koos voor privacy. SMS-parking heeft sowieso het morele gelijk aan haar zijde. Nu het juridische nog. De belastingdienst stelt zich vijandig op jegens hun klanten. Helaas gingen vele andere partijen zonder enig verzet en zonder duidelijke communicatie naar hun klanten overstag: ondermeer SHPV, YellowBrick en Parkline traden de belangen van hun klanten met voeten en overhandigden zonder morren al hun data aan de belastingdienst. Soms zelfs in strijd met hun eigen voorwaarden. Die ze later stiekem aanpasten.

Uitspraak onbegrijpelijk
De rechter die deze uitspraak deed heeft verzaakt bovenstaande in het oordeel mee te laten wegen. De overheid lokt ongehoorzaamheid uit door de bijtelling te misbruiken als inkomstenbron. De bias is totaal doorgeslagen, en elke regel is in het nadeel geweest van de automobilist. De bijtelling is disproportioneel. Omgekeerde bewijslast hoort niet in een rechtsstaat. De middelen die de belastingdienst inzet passen meer bij een totalitaire staat. Juist van rechters zou je mogen verwachten dat deze als DE vertegenwoordiger van de derde macht de rechtsstaat, ons recht op privacy, ons recht op faire behandeling door de overheid en ons recht onschuldig te zijn totdat het tegendeel bewezen is met verve zouden verdedigen.