Sport

Sport
door de immer sportieve profsportprofessor Driekus Vierkant

sporten is niet altijd gezond
sporten is niet altijd gezond

Driekus zat eens met verbazing naar die Olympische Spelen te kijken. Sport. Sportiviteit. Profsport. Drie woorden gingen door het hoofd, drie woorden waar ‘sport’ in voorkomt.

Sport
De herkomst van het woord sport komt eigenlijk uit het Frans, waar het vrije tijd betekende. Sport omvat dus eigenlijk oorspronkelijk gewoon elke vorm van vrijetijdsbesteding, alles dat je amusant of onderhoudend vindt. Dus met je dikke pens met bier en chips op de bank naar sportende mensen kijken valt onder sport. Toch wordt sport meer geassocieerd met beweging, waarbij er bijvoorbeeld iets van een competitief element in zit. Gewoon lekkerder bewegen dan een ander dus. Of lekker samen beter bewegen dan een ander dus. Een beetje lekker bewegen af en toe, het is best gezond hobbyen en vrijerijen. Als je maar een beetje voorzichtig doet, want het is niet tof om de rest van de maatschappij en je werkgever op te zadelen als je geblesseerd raakt.

Sportiviteit
Sportiviteit is heel wat anders dan sport. Er zit een element van ethiek in. Tegen je verlies kunnen, bijvoorbeeld als een ander lekkerder beweegt dan jij. Of je inhouden een ander uit te lachen, als zij minder lekker bewegen dan jij. Dat is ook sportief. Vals spelen, het is onsportief, bijvoorbeeld doen alsof je lekkerder beweegt dan een ander terwijl het niet zo is. Of een ander fysiek belemmeren lekkerder te bewegen dan jij. Ook heel onsportief. Sportiviteit heeft ook te maken met respect.

Profsport
Profsport, ook wel topsport genoemd, is weer iets heel anders. Hobbyisme? Nee professionaliteit! Hier wordt niet meer gewoon lekker bewogen en hier wordt sportiviteit vaak inferieur geacht aan commercie en competitie. Hier MOET je winnen, ongeacht je gezondheid, en zonder respect voor een andere sporter. Fanatieke ouders die sneue kindjes dwingen tot extreme prestaties, daarmee hun kindszijn onthouden. Zo’n arm kind dat vijftien jaar lang moet presteren voor de roem (en de centjes) en daarna fysiek en emotioneel gesloopt in een zwart gat valt. Fanatieke profsporters die zich volpompen met steroïden en EPO, hormonen en andere gevaarlijke goedjes, die elke dag het gewicht van hun uitwerpselen meten om te controleren of ze wel lekker bezig zijn. Profsporters die zich hullen in technisch gestroomlijnde pakjes om nog die ene milliseconde sneller te zijn. Nee natuurlijk ben je niet goed bezig, idioot. Met je chemische en technische valsspelerij. Dit heeft niets, maar dan ook niets met sportiviteit te maken. Laat staan sportiviteit. Je eigen lichaam slopen alleen voor de win, doe normaal. Noem één topsport waarbij het nog gaat om lekker (samen) sportief bewegen, met een leuk competitief karakter, zonder dat de boel totaal verpest is met chemicaliën, technologie en een horde foute technische coaches, medische coaches en perverse managers.

Profsport is een pervers voorbeeld
En dan heb je van die topsporters en bestuurders die roepen dat topsport zo belangrijk is voor den mensch. Dat topsporters het lichtende voorbeeld zijn voor gezondheid en sportiviteit. Nee integendeel, ze zijn één van de meest perverse en doorgedraaide mensen die op deze aardbol rondlopen. Topsporters, blijf er ver vandaan. Is het vermaak voor den mensch? Jazeker. Alhoewel we echt niet snappen waarom horden mannen graag naar andere sportende mannen kijken, maar dat terzijde. We snappen best dat we de volgevreten papzakkerige obesitas paupers in ons land wat meer in beweging moeten krijgen, maar profsport is in alle gevallen, GEEN goed voorbeeld voor den mensch.

Fanatieke amateurs
Want wat is namelijk het resultaat van profsport als voorbeeld stellen voor de amateursportende medemens? Ziek fanatisme. Dan krijg je dus van die dikke babyboomers die hun benen gaan scheren, zich in strakke pakjes hijsen en in groepjes op de fiets stappen. Door Drentistan scheuren op je Koga, luid schreeuwen naar elkaar, alsof je potdomme de hoogste berg in de Tour de France aan het nemen bent, en iedereen voor jouw doorgedraaide hobby moet wijken. Rood aangelopen schreeuwende ouders aan het amateurveldje op zaterdagochtend waarop het met dat balletje spelende kindlief leert dat agressie tussen volwassenen blijkbaar heel normaal is.

Kijk, een beetje lekker bewegen is helemaal niet verkeerd. Het liefst doe je dat samen. En het grappige van die sport is dat het dus helemaal niets kost. Lopen, rennen, seks. Prop je keel iets minder vol met mars-repen en frikandellen, laat die cola staan en bespring je medemens wat vaker. Je leven wordt er een stuk vrolijker van.

Bovenstaande rest ons niets dan pleiten om per direct te stoppen met het financieren van elke vorm van amateursport en bovenal al die perverse topsport vanuit publieke middelen. Je beleid werkt averechts. Stop er gewoon mee. Sportzaken zijn geen overheidsding.

En dan is dit blogje precies op tijd af om naar de Formule 1 te kunnen kijken. Met een potje bier en een zak chips.

Moi.

Subsidieaanvraag AxillaFlatula festival

Subsidieaanvraag AxillaFlatula festival
door Stichting Driekus Vierkant Culturele Verheffings i.o.

 

We zijn gezwicht. Ondanks onze protesten tegen cultuursubsidies heeft de Driekus Vierkant redactie toch gemeend subsidie aan te moeten vragen voor een unieke culturele uiting die onze provincie wereldwijd op de kaart gaat zetten:

het AxillaFlatula festival! (okselschetenfestival)
Download hier de volledige aanvraag in PDF: axillaflatula

 

 

Schermafbeelding 2016-08-18 om 16.52.26

Zorgverzekeringen

Zorgverzekeringen 
door bezorgd verzekeringverzorger Driekus Vierkant

Ah. De SP heeft een thema gevonden om meer mensen om te vormen tot teleurgestelde, verongelijkte, boze proletariërs: het zorgstelsel. De SP wil één centraal zorgfonds voor iedereen.

Het oude zorgstelsel: slechte service, lange wachttijden
Voorheen hadden we een zorgstelsel waarbij iedereen verzekerd was via zijn werk. Als je geen werk had, was je gratis verzekerd. En als je wat meer verdiende, moest je je privé verzekeren, en als je wilde, kon je je bijverzekeren, niet dat je dan betere zorg kreeg, want iedereen was gegarandeerd van dezelfde zorg, maar je kon dan een eigen kamer krijgen, zodat je je kamer niet met snurkende en scheten latende Tattoo Johnnies hoefde te delen.

Op zich is een centraal zorgstelsel helemaal geen gek idee. Zorg is een core maatschappelijk thema, en daar hoeft geen winst in te worden gemaakt. Dat mag je best centraal regelen. Zelfs voor een rasechte libertariër als een Driekus is centrale zorg best bespreekbaar.

Maar zoals vaker, is de praktijk anders dan de theorie. Als geld gewoon binnenstroomt, en als er geen concurrentie is, is er voor zorgverleners geen enkele drijfveer om efficiënter en klantvriendelijker te werken. Het resultaat was dus lange wachtlijsten, torenhoge kosten en een onvriendelijk, inefficiënt zorgsysteem.

Maar er was nog een ongewild neveneffect: bij grote groepen van de bevolking was de perceptie dat zorg gratis was. Dus ging met name de onderkant van de samenleving voor elk wissewasje naar de huisarts, die zonder enige rem iedereen doorverwees naar de specialist, die zonder rem iedereen door de molen haalde en medicijnen gaf. Ja zo krijg je vanzelf dat het zorgsysteem overbelast raakt en de kwaliteit onderuit gaat, en de rekening bij de werkende Nederlanders komt te liggen. Dat is niet solidair.

En alle zorg werd via de werkgever geregeld. De werknemer had geen idee. Sowieso asociaal om een werkgever te belasten met de zorgverzekering van een werknemer, helemaal als die er een ongezonde of gevaarlijke levensstijl op na houdt. Niet solidair dus.

Dit systeem werkte dus niet. Er moest dus worden ingegrepen.

Volledig geprivatiseerd dan maar?
Er is nog een ander model, extreem de andere kant op: iedereen regelt het maar lekker zelf en de zorg wordt volledig verzelfstandigd. Rijk of arm, je regelt het maar. Best een eerlijk systeem, want het maakt geen onderscheid. En iedereen weet exact wat hij aan zorg betaalt, en past dus wel op met het overbelasten van het zorgstelsel. Alleen is hier de praktijk dat je Amerikaanse toestanden krijgt: onverzekerden zonder goede zorg, en vreselijk hoge rekeningen voor elke poep en scheet. Amerika heeft het duurste zorgsysteem. De kwaliteit van de zorg is wel erg goed, maar alleen voor zij die het kunnen betalen.

Het polderzorgstelsel
Dus kwam Nederland met een uniek ander model. Lekker polderen natuurlijk. Een gecontroleerd semi-geprivatiseerd model. Lees er meer over op Wikipedia. En wat blijkt? We hebben de hoogste kwaliteit zorg van de wereld. En dat voor iedereen! Hallo! Hoe cool is dat! Bovendien is er een eigen risico en krijgen mensen inzichtelijk wat zorg eigenlijk kost, dus dat remt mooi onnodige bezoekjes aan artsen en ziekenhuizen en het remt onnodig medicijngebruik.

Alleen is het ook een vrij duur systeem. Dat wel. Helaas is het beste zorgsysteem ter wereld ook één van de duurste. Zo gek is dat niet, maar we moeten wel op de centen letten. Waarom zijn onze kosten zo hoog?

  • Ten eerste hebben we last van vergrijzing. We zijn nog teveel bezig met zorg verlenen in plaats van mensen zelfstandiger maken.
  • Ten tweede worden mensen nog te snel en te lang in ziekenhuizen opgenomen. Ook hier moeten we nog hard werken aan voorkomen in plaats van genezen, en moeten we nieuwe methoden gebruiken waardoor mensen sneller thuis zijn en thuis kunnen herstellen.
  • Ten derde, we hebben een nogal groot psychiatrisch instituut dat bakken met geld kost.

Er zijn ook een aantal weeffouten in het nieuwe systeem ontstaan:

Zo kennen we allemaal de excessen van zorgbestuurders die als voormalig ambtenaar ineens ondernemertje gingen spelen, zonder de risico’s te hoeven lopen: geen leningen aan hoeven gaan, lekker saneren aan de onderkant, de kwaliteit uithollen, en de winsten in eigen zak steken. Ophef over tonnen aan bonussen en oprotpremies, echt tandenknarsend irritant!

En we kennen allemaal het kartel van zorgverzekeraars (dat zeggen wij niet, dat zegt de OESO) dat onder leiding van André Rouvoet en Ab Klink lekker diep verweven is met de politiek. Dit kartel, dat bestaat uit tot maar vier megagrote gefuseerde verzekeraars, heeft veel te veel invloed op de wetgeving, houdt tarieven te hoog en heeft de zorginstellingen volledig in de tang. Die op hun beurt ook weer allemaal consolideren (dat is fuseren/overnemen) tot mega grote instellingen, waardoor de kwaliteit van de zorg weer onder druk kan komen te staan.

Maar wat wil de SP?
De SP wil niet terug naar het oude, vreselijke stelsel. Ze willen een NOG VRESELIJKER stelsel. In plaats van helpen de weeffouten uit het nieuwe, geniale systeem te halen, willen ze een DRAMATISCH systeem bouwen, waarbij iedereen gelijke zorg krijgt, maar alleen ‘de rijken’ (dat is in hun ogen iedereen die een gemiddeld baantje heeft) hiervoor betalen, zonder de mogelijkheid zich bij te verzekeren, en hun eigen achterban geen enkel eigen risico hoeft te betalen, waardoor we weer zullen vervallen in overvolle wachtkamers van artsen en ziekenhuizen, met lange, onnodige wachtlijsten en totale bureaucratie. Lekker gratis zorg voor je ongezonde achterban, en de rest mag betalen en zuchten.

Eenrichtingssolidariteit
Zo werkt solidariteit niet, SP. Het idee van een verzekering is dat iedereen een beetje bijdraagt, en niet één groep alles maar gratis opeist. Met je eenrichtingssolidariteit. Je moet ook solidair zijn met de mensen die het systeem moeten dragen. Solidariteit werkt twee kanten op, Ron Meyer! Collectiviteit, Ron.

Echte solidariteit begint bij je achterban
En dan nog iets, Ron. Als SPer zou ik me serieus druk maken om de gezondheid van mijn achterban. Het is namelijk JOUW achterban die de grootste druk legt op ons zorgstelsel. Want zij leven ongezond. Obesitas is de grootste volksziekte van ons land. Ondanks dat je vindt dat jouw achterban te weinig welvaart kent, zijn ze onze grootste zorg met hun welvaartsziekten. Ze vreten te veel, ze vreten ongezond, ze bewegen te weinig, ze roken teveel, ze drinken teveel, ze zorgen niet goed voor zichzelf en stellen zich te snel afhankelijk op en eisen daarmee een onevenredig groot aandeel zorg op. Zonder dat ze ervoor betalen want dat eigen risico is een lachertje vergeleken bij wat ze ons als maatschappij kosten.

Misschien moet je je achterban eens oproepen minder tomaten te gooien en ze eens op te eten. Wel zo gezond en wel zo solidair naar de rest van Nederland. We weten dat het voor een SP-er makkelijker is om naar een ander te wijzen, te huilen en te drammen en eisen te stellen, maar probeer het eens: eigen verantwoordelijkheid, je wordt er gezond van!

Drie Kusjes op je tomaat.