Onderwijs

Onderwijs
door emeritus professor doctor ingenieur Hendricus Johannes Vierkant 

als professor driekus preekt zitten ze rechtop in de bankjes hoor!

De Universiteit. Lichtend baken van kennis en wetenschap. De plek waar je als jongeling de wereld ontdekt, en de wereld helpt te ontdekken. Waar intellectuelen met een open blik kritisch elkaars hypothesen betwisten, onderzoeken, aanscherpen en bewijzen en al doende de wereld vooruit helpen met hun innovativiteiten. Kennis, vooruitgang, progressie, welvaart! Ultieme wijsheid is ultiem geluk. Oh universiteit, Verlichte Plek des Waarheids!

Helaas.

Helaas gaat ons onderwijssysteem gebukt onder twee perverse prikkels. Twee vieze, corrumperende perverse D66 prikkels. Want wat is het geval? Dat gaat emeritus professor doctor ingenieur Hendricus Johannes Vierkant u haarfijn uitleggen:

Studiebankjes vullen
Universiteiten (en ook Hogescholen) krijgen plusminus €8000 per studerende per jaar van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur (wtf) en Wetenschap. Van dit geld moeten de onderwijsinstellingen niet alleen deze studenten opleiden, maar ook andere kosten van betalen. Onderzoek bijvoorbeeld. Universiteiten en Hogescholen maken dus business cases op basis van €8000 * [aantal studenten]. En daar gaat het mis. Er wordt niet gekeken naar de kwaliteit van de opleidingen. Er wordt niet gekeken naar het maatschappelijke rendement van de opleidingen. Er moet dus €8000 maatschappelijke input per student per jaar in, maar de enige verwachte output is dat de student na vier jaar met een papiertje vertrekt. Of de student iets aan dat papiertje heeft, maakt het ministerie niet uit. Het maakt de onderwijsinstelling niet uit. Of de student in armoede vervalt met zijn pretstudie? Of bedrijven de studenten alsnog moeten opleiden? Of studenten moeten leren iets minder academisch en meer toegepast te werken? /Care want ministerie en onderwijsinstelling hebben aan hun formele verplichtingen voldaan. Hup, op naar het volgende jaar, met hopelijk evenveel studenten. Oeps. Hoezo minder studenten dit jaar? Ja nee dan past de business case niet. Ja nee dan gaan we niet snoeien in ons budget. Hallo, de geldstroom moet wel op gang blijven. We zijn potdomme geen bedrijf. We moeten onze medewerkers wel verwennen met gratis yogalessen onder werktijd. En hallo dat Academische kwartiertje mag ook af en toe best een uurtje zijn. Intellectualiteit stopt bovendien netjes om 17:00 (ach 16:00). Dus we gaan internationale studenten werven. De bankjes moeten gevuld! Kom mal hier Du, yes you are welcome too, hello Chineesje yes velly wercome. Yes we spend €8000 public money to give you our knowledge for free and after four years we say thank you and bye bye so you can go back to your country and compete our Dutch companies with our own knowledge haha yes. Maatschappelijk totaal onverantwoord gedrag door deze perverse prikkel. Misschien is het een idee om bedrijven de accreditatie van opleidingen te laten doen, en de universiteit anders te gaan belonen: op kwaliteit in plaats van kwantiteit. Op aansluiting bij de wensen van maatschappelijke thema’s en op aansluiting bij het bedrijfsleven. En niet zoveel mogelijk studenten door de molen rammen, ongeachte de (negatieve) maatschappelijke effecten.

Piemelmeten
Niets mis met piemelmeten overigens. Het is voor jongetjes -en ook meisjes, vergeet de invloed van de meisjes niet- een van hun eerste aanrakingen met de wetenschap. Wetenschappelijke vaststelling van biologische kenmerken middels natuurkundig vastgelegde eenheden! Maar zoals zo vaak kunnen er wel perverse prikkels bij ontstaan. En oh wat zijn onderwijsinstellingen toch ontvankelijk voor perverse piemelmeet-prikkels. En dan hebben we het niet eens over het neerzetten van al die megalomane gebouwen. Als de Rijksuniversiteit Groningen (RuGjenooitgenoeg) een gebouw neerzet, dan moet de Hanzehogeschool ook een nieuw gebouw. De langste piemels van beton. Betonpiemels, zo noemen we onderwijsbestuurders ook wel eens. Nee, we hebben het dan vooral over lijstjes. Universiteiten (en dan met name hun bestuurders) geilen op rankings. Want hoe hoger op het lijstje, hoe beter je aanzien. Ja, ego dus. Puur ego. We willen hoog op het lijstje met de snelste supercomputers (doorlezen, leestipje over perverse RuG supercomputer lobby) en we willen op de ranking staan van beste universiteit. En hoe kom je op die ranking? Ten eerste door zoveel mogelijk studenten door je molen te rammen, maar ten tweede door te publiceren. Je bent pas iemand als je hebt gepubliceerd. Wat je publiceert, en hoe relevant het is, dat maakt natuurlijk niet uit. Nee, publiceren! Als je van één onderzoek twee publicaties kan maken is het helemaal geweldig. Als je een beetje kan sjoemelen met de planning van je publicaties waardoor je een betere ranking krijgt: vooral doen! Als je veel studenten suffe onderzoekjes laat uitvoeren en ze die kunnen publiceren: betere ranking! Wetenschappelijk piemelmeten gaat allang niet meer over wie feitelijk de langste heeft, maar wie het meest kan roepen dat hij opnieuw gemeten heeft. Als een onderzoeker maatschappelijk geld (subsidie) los kan peuteren voor een onderzoek naar de luchtverplaatsing van het gewapper van de staart van de Peruaanse kip, dan staat het universiteitsbestuur te klappen als een dolle pinguïn, want er kan weer iets worden gepubliceerd. Wat de maatschappelijke relevantie is van dat onderzoek, interesseert ze niet.

En zo, lieve lezers, eist het onderwijssysteem ons miljarden aan maatschappelijke input, maar is niet thuis als het gaat om verantwoording van maatschappelijke output.

Voer voor uw partijprogramma’s, beste politici.

Tribus Oscula!

 

Auteur: driekusvierkant

Onnavolgbare twitterfilosoof op klompen. Als je iemand een spiegel voorhoudt en dat ze dan LELIJK roepen. Leve de mening van vrijheidsuiting! Drie Kusjes. @DriekusVierkant op Twitter.