De olifant in de kamer

door Driekus ‘olifantenhuid’ Vierkant

Campagneman voor links belezen Nederland, basisinkomenfan Rutger Bregman mocht aansluiten bij het World Economic Forum in Davos, en trolde daar de belastingontwijkende rijkelui die op het WEF heel stoer doen over filantropie en een beetje centjes aan zielige kindjes in Afrika doneren.

Rutger had natuurlijk helemaal gelijk. Bono bijvoorbeeld, die via de Nederlandse fiscale route miljoenen aan belastingen ontwijkt, die hypocriet vervolgens het vingertje wijst en als een oud Engelse koloniaal de wereld rondreist in privé-jets om te laten zien hoe goed HIJ het voorheeft met de wereld. Gaat het toch weer om Bono. En met Bono zovele anderen die hun geweten afkopen. Pak ze aan. Goed zo Rutger.

Rutger zit een beetje in het gedachtenkamp van de nivellering: hoe meer geld gelijkwaardig is verdeeld, hoe blijer iedereen is. Dit is in theorie best een aardig concept. Lief. Gelijkwaardig. Egalitair. Geen afgunst, geen jaloezie, iedereen gelijk en rijk en tijd voor genieten van het leven. De tegenstellingen worden kleiner, en zo leven we vreedzaam voor altijd. Utopia! Regenbogen! Eenhoorns! Lieflijke halfnaakte jongedames in zonovergoten weilanden vol bloemen die liederen zingen en ons insmeren met olie… eh. Dus.

In de praktijk pakt dit socialisme alleen een beetje anders uit. Zeker als het neigt naar communisme. Voorbeelden te over. CCCP. China. Noord-Korea. Venezuela. Deze systemen corrumperen meteen, want er zijn er altijd idioten die het net iets beter voor zichzelf weten te regelen, en dat gaat meteen ten koste van de rest, zowel in inkomen, kapitaal als vrijheid. Deze systemen brengen het ergste in de mens naar boven.

Is het kapitalisme ideaal? Nee. Ja, er zijn mensen die extreem rijk worden. Maar niet per se ten koste van een ander, en dat is het grote verschil met socialisme en communisme, waar de taart met elkaar verdeeld moet worden en de taart opgevreten wordt, met twee mogelijke uitkomsten: iedereen onderdrukt en sterft de hongerdood, of het systeem klapt, met dikke oorlog en ellende en de rest alsnog de hongerdood.

In het kapitalisme wordt de taart groter, iedereen krijgt steeds meer taart, sommigen meer dan een ander (gun het elkaar een beetje he) en sommigen echt veel, maar iedereen heeft en houdt voldoende te eten. Wat maakt het dan nog uit dat een ander nog meer heeft. Onderdruk die jaloezie een beetje. Jaloerse mensen moet je nooit geld geven, daarmee stimuleer je hun gedrag juist in plaats van het aan te pakken.

Rauw kapitalisme kennen we niet in Nederland. Sterker nog, we zijn een van de meest genivelleerde landen van de wereld. We hebben eigenlijk een fantastische modus gevonden tussen kapitalisme en een sociaal stelsel.

Is het systeem goed? Ja joh, Nederland is een van de prettigste landen om in te wonen, ook voor zij die pech hebben.

Is het Nederlandse systeem perfect? Nee, er zijn mensen die de kantjes er vanaf lopen. Die misbruik maken van het systeem. Die hier komen om te profiteren van waar we hard voor werken. Er zijn ook mensen die hun hobby’s door derden laten financieren. Politici, ambtenaren, subsidiemolens. Bah. Bah!

En er zijn er die daar niet aan mee willen betalen en de belastingen proberen te ontwijken. En die eerlijk gezegd liever zelf bepalen aan welke goede doelen ze hun geld geven (over participatie gesproken) dan dat ambtenaren hun geld afpakken en verspillen aan nog meer ambtenaren, met hun hobby’s. Waar bemoeien ze zich mee.

De kern van het probleem is niet dat er mensen zijn die belasting proberen te ontwijken. Het is te makkelijk om dit als puur egoïsme weg te zetten. Belastingontwijking is vooral een gevolg van het echte grote probleem en dat is dat de belastingdruk in Nederland steeds hoger wordt. Dit treft niet alleen de mensen met een hoog inkomen of kapitaal, of de bedrijven.

De toenemende belastingdruk treft juist de middenmoot, die elke dag hard werkt en voor zijn/haar gezin zorgt. Die zien de partijen met echt geld wel de mogelijkheid vinden zich te onttrekken aan de steeds asociaal toenemende lasten, en zien ook steeds meer mensen afhaken en parasiteren op het systeem terwijl hun koopkracht omlaag kukelt. De belastingdruk is sinds 2011 met €3500 gestegen. Hallo gele hesjes.

Dus kan het beter? Ja! Begin eens met iets minder nivelleren. Geef uitvreters geen kans. Dat geeft mensen minder moreel excuus om belastingen te ontwijken. De echte olifant in de kamer is de overheid die maar blijft groeien, het groeiende ambtenarenapparaat, politiek die hobby’s blijft financieren, die kansarmen binnenlaat in plaats van mensen die willen bijdragen, de nivelleringsdrang die excessen opwekt en de tweespalt in de samenleving groter maakt.

Grappig he, ondanks alle goede bedoelingen maken ze het juist erger. Ze zijn zelf de olifant in de kamer. Laten we het daar vooral eens over hebben, Rutger.

Gewoon een lekker kleine efficiënte overheid, lagere belastingen en meer mensen die bijdragen. Werkt beter dan nivelleren. En als je bovenstaande snapt, dan zie je dat een basisinkomen dus ook averechts werkt. Dit is de enige olifant in de kamer die wij graag afschieten. Woar is mien buks!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s