Op het leven!

Op het leven!

door Driekus die van zijn lever houdt

Dinsdagochtend, half tien. Buurman Schetema zat er even doorheen. Voorovergebogen, ongeschoren, stinkend naar slaap, met wild haar en in zijn vlekkerige hemd zat hij, zijn kinnebakkes steunend op twee knuisten, aan de oude keukentafel. Hij tuurde door het raam, waaraan de regendruppels langzaam langs het beslagen enkel glas naar beneden gleden, om uiteindelijk op de dorpel te landen, die al bruin en zacht werd van het jarenlange vocht. Het uitzicht op de grauwe en gure januarideken over de uitgestrekte Groninger troosteloze klei maakte het tafereel niet vrolijker.

Ik pakte een vlekkerige mok uit zijn gootsteen, schonk er dampende koffie in en schoof die bezorgd kijkend naar hem toe.

“Driekus”, zei hij met een schokkerige schorre stem, in zijn typisch knauwende Oost-Groninger accent. Ik rook de shaglucht van zijn adem. “Driekus, die haile boudel met aal die aardbevens… wat is nou nog de zin van het leven…”

Daar schrok ik eem van. Zo kende ik Schetema helemaal niet. Die piekerde nooit. Ook al had hij duizend scheuren in zijn huis, hij bleef vrolijk. Rond deze tijd had hij normaliter al een streek uitgehaald en stond dan te bulderen van het lachen. Zoals vorige week nog, toen hij de pyjamabroek -maat 56- van Gerda van de Overkant die aan de waslijn hing aan de onderkant met een tagger had dicht geniet en volspoot met purschuim.

“Maar Schetema! De zin van het leven? Het doel is gewoon leven man. Niet doodgaan. De hele dag een beetje Netflixen, of achter je telefoon zitten, dan leef je niet. Creëren in plaats van consumeren. Beleven en nu iets doen, in plaats van jezelf beloven er morgen er iets van te maken. Onderga het niet, maak het. Het leven zelf is gewoon zinloos. We gaan allemaal dood. Soms overkomt je gewoon wat. Gier happens. Biologisch gezien is je enige doel je tenminste 2x voort te planten. Zingeving is wat anders. Je moet geen dingen doen voor de bühne, Schetema. Dat is geen leven. Wat maakt jou het uit wat de wereld van je vindt. Als jij maar iets goeds doet voor jezelf en voor anderen. Neem verantwoordelijkheid en loop er niet voor weg, leg je zooi niet bij anderen neer, klaag minder, gebruik anderen niet en steun ze wel. Wees eens lief voor je vrouw, ook al zeurt ze soms echt, en zoek echt eens de diepgang bij elkaar. Hehe nee niet zo, eikel. Ja ook wel trouwens. Ook dat is leven. Leven maken. Lol maken. Besteed tijd aan je kinderen. Voed ze een beetje goed op zodat zij ook positief in het leven staan en er iets van maken. Ook dat is een prestatie. En doe iets tofs, bedenk voor jezelf een uitdaging. Ook al gaat het mis. Je leert er van. Hou het bij jezelf. En ga door. Droom, wees creatief. Leg de lat hoog maar laat je ambitie niet verder gaan dan je kunnen, anders raak je gefrustreerd. Bouw op elkaars schouders. Spreek anderen aan op hun misdragingen en help ze verder. Als ze niet willen: jammer dan. Natuurlijk mag je best een dag chagrijnig of een beetje depri zijn. Maar zwelg toch niet zo in je eigen ellende man. Tel je zegeningen.”

“Man, Driekus! Ik zit je maar te dollen, kameraad! Met je vielezovie over het leven, tou eem lul! Whahahahaha!!!” Schetema lachte zo hard dat de ramen in hun sponningen trilden. De druppels gleden sneller naar beneden. Met veel energie sprong hij op, pakte een fles Beerenburg van het overvolle aanrecht in die grove handen en schonk twee glaasjes in, riant over de rand knoeiend.

“Proost mienjong! Op je lever, ghaha!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s